قفسه

دکتر قالیباف پس از مدتی سکوت، دوباره وارد بازی شده است.

اما آیا او دوباره قصد کاندیدا شدن را دارد؟

با توجه به روحیات شخصی ایشان، شکی در این نیست که رسیدن به پاستور از آرزوهای اوست. اما آیا اکنون زمان خوبی برای رسیدن به این آرزوست؟

به نظر می‌رسد که قالیباف در این دوره قصد رئیس جمهور شدن ندارد و سر و صداهای جدید آن برای کسب امتیاز از رقباست. با توجه به اینکه گزینه اصلی اصولگرایان (احمدی نژاد) حاضر به باج دادن به او نیست، تنها گزینه باقی مانده، اتحاد با اطلاح‌طلب‌هاست. اما مگر می‌شود قالیباف که عمری ادعای اصولگرایی داشته است با اصلاح‌طلب‌ها هم کاسه شود؟

بله امکان دارد. با توجه به سابقه میرحسین موسوی این امکان به وجود می‌آید. مهندس موسوی، پس از توجیه سکوت ۲۰ ساله خود، مردی خواهد بود که نقطه ظعف بزرگ دیگری نخواهد داشت.

در این شرایط دکتر قالیباف می‌تواند به یکی از روش‌های زیر به یاری مهندس موسوی بشتابد و در صورت پیروزی میرحسین، چند وزیر به کابینه او بفرستد.

روش اول، همکاری علنی با ستاد مهندس موسوی. البته این روش برای شهردار تهران پرهزینه خواهد بود و او را رسما از صف گروه‌های اصولگرا خارج خواهد کرد.

روش دوم، استفاده از پتانسیل رسانه‌ای برای تخریب احمدی‌نژاد بین اصولگرایان. در این روش سهم او در کابینه میرحسین کمتر خواهد بود. چون اولاً تخریب بیش از حد اثر معکوس دارد، در نتیجه قالیبافیان باید مواظب این مسئله باشند. ثانیا اگر رسانه‌های قالیباف حد تخریب را رعایت کنند، نقش آن‌ها در رای آوری احتمالی میرحسین کمرنگ خواهد بود و در نتیجه سهم‌شان کم خواهد شد.

روش سوم، کاندیدا شدن در انتخابات با شعار‌های اصولگرایانه، برای خرد کردن رای احمدی‌نژاد. این روش می‌تواند موثرترین کار برای رئیس جمهور شدن مهندس موسوی باشد. اما مضرات خاص خود را دارد. قالیباف می‌داند که اگر این بار هم کاندیدا شود و رای نیاورد، هیچ وقت دیگر هم نمی‌تواند رئیس جمهور شود. با توجه به غرور و قدرت‌طلب بودن قالیباف، این روش تصمیم خطرناکی خواهد بود. باید دید که آیا اصلاح‌طلب‌ها حاضرند هزینه‌ی این فداکاری بزرگ را به دکتر قالیباف بپردازند!

گاهی اوقات شنیده می‌شود که مسئولین سابق و ذینفوذان به این دلیل با احمدی‌نژاد مشکل دارند که دستشان از بیت‌المال کوتاه شده است و در زمان احمدی‌نژاد نمی‌توانند مانند سابق عمل کنند.

اما آیا واقعا همه‌ی مخالفین رئیس‌جمهور دزد بیت‌المال بوده‌اند!؟

جواب یقنا “نه” است. به شخصه افراد زیادی را می‌شناسم که نه تنها ریالی از بیت‌المال در جیب‌شان نرفته، بلکه با اینکه از مال دنیا چیز زیادی هم ندارند، مال شخصی خود را هم به راحتی انفاق می‌کنند.

پس آیا حق با مخالفین احمدی‌نژاد است!؟

به این سوال هم باید پاسخ “نه” داد. چراکه علیرغم اشکالاتی که در دولت احمدی‌نژاد است، برایند رفتارهای این دولت مثبت است.

در اینجا سوال اصلی این است که پس چرا این گروه با رئیس دولت نهم مشکل دارند.

این سوال مدتی است که ذهنم را مشغول کرده و خیلی به آن فکر کرده‌ام.

برای پاسخ به سوال بالا باید این دسته از مخالفین احمدی‌نژاد (مال مردم نخورها!) را به دو دسته زیر تقسیم کرد.

۱٫ با نفوذها

۲٫ متعصبین

دسته اول کسانی هستند که تا کنون همیشه مورد احترام بوده‌اند و به عنوان مشاورین و تصمیم گیران پشت پرده، دولت‌های سازندگی و اصلاحات را یاری کرده‌اند. این افراد با اینکه رانت خوار نبودند، امکان استفاده از رانت‌های زیادی را داشته‌اند. و همین امر باعث می‌شده که از نظر روانی احساس قدرت کنند. اما اکنون در دولت احمدی‌نژاد اصطلاحاً دیگر خرشان نمی‌رود. و همین موضوع باعث شده‌است که از دست او کفری شوند. دیگر نمی‌توانند در همه امور نظر خود را به کرسی بنشانند. نمی‌توانند مدیر تعیین کنند و صدها نمی‌توانند دیگر. به همین دلایل بدشان نمی‌آید که احمدی‌نژاد و دولت خوب نباشند!

اما دسته دوم کسانی هستند که بر مسائل خاصی تعصب دارند. مثلا کسانی که آقای هاشمی رفسنجانی را همان مرد شکنجه شده روزهای مبارزه علیه رژیم طاغوت می‌دانند. این گونه افراد نمی‌توانند تحمل کنند که رفتارهای غلط امثال هاشمی توسط احمدی‌نژاد مورد نقد قرار گیرد.