قفسه

گاهی اوقات به گذشته که فکر میکنم افسوس میخورم که چرا در زمان حضرت امیرالمومنین (ع) یا امام حسین (ع) نبودم تا یاریشون کنم.

اما مدتیه که به حال روز خودم در همین زمان حال فکر میکنم.

ما همین دستورات ساده آقا رو کامل انجام نمیدیم. آن وقت چه ادعاهای گنده تر از قد و قواره مون می کنیم.

از خودم شاکیم و از آقا شرمنده. امیدوارم که  شما نباشید.

چند روزیست که سرباز شده ام. تا حدودی مانند زمانیست که به مدرسه می رفتم. خوشحال شدن از تعطیلی و نیامدن معلم و …

البته از آن وقت بدتر است.

مدرسه رفتن به درد بخور بود ولی این نیست. در مدرسه به طور کلی معلم ها بیشتر از من می دانستند ولی اینجا نه.

ولی از همه بدتر این است که با یک حساب سر انگشتی به این نتیجه رسیده ام که از صبح که به محل خدمت می روم تا وقتی که از آنجا خارج می شوم، تقریبا ۶۵درصد وقتم مطلقا تلف می شود.

هرچند که اگر استفاده نشدن از تخصصم را هم به نوعی اتلاف وقت حساب کنم، این عدد به ۱۰۰خیلی نزدیک می شود.

به هر حال امیدوارم که هرچه زودتر تمام شود.

معمولا وقتی فیدهایم را می‌خوانم، حوصله خواندن پست‌های بلند را ندارم. ولی نمی‌دانم چرا هر وقت خودم می‌نویسم، نوشته‌هایم طولانی می‌شود. شاید برای این است که دیر به دیر می‌نویسم.

از این پس سعی می‌کنم کوتاهشان کنم.

گاهی اوقات بهتر است که مهربان نباشم،

تا کسی جرأت نکند برایم تصمیم بگیرد

و همه‌ی برنامه‌هایم را به هم بریزد.

نمی‌دانم چرا این اواخر اینقدر حواس پرت شدم.

وسایلم را گم می‌کنم و قرارها و جلساتم را فراموش می‌کنم.

حتی در صحبت کردن، کلمات مناسبی به یاد نمی‌آورم و خیلی تپق می‌زنم.

…

چند روز قبل با کسی برخورد کردم که خودش را خیلی قبول داشت.

از من می‌خواست برای اینکه متن قراردادم را برای امضاء تایید کند، به او بگویم چند کارمند دارم و به هرکدام چقدر حقوق پرداخت می‌کنم!

من هم با پررویی تمام گفتم که  به بعضی‌هاشان اصلا حقوق نمی‌دهم! و جریمه‌شان می‌کنم.

او هم که می‌دانست درخواستش غیر قانونی است، زیاد اصرار نکرد.

آن موقع خیلی از دستش عصبانی شدم.

ولی بعدا که بیشتر فکر کردم دیدم در بعضی موارد، خودم هم از این اشتباهات داشته‌ام. یعنی موقعی که در موضع قدرت بوده‌ام برای اینکه به خودم خیلی اطمینان داشتم سعی کرده‌ام که جزئیات کار دیگران را متوجه بشوم تا نگذارم خطایی مرتکب شوند.

از این به بعد در رفتارم تجدید نظر خواهم کرد وفقط در مواردی که مجاز هستم، جزئیات کار دیگران را  جستجو میکنم.

هیچ وقت فکر نمیکردم که رفاقتم با کسی بخاطر پول به هم بخورد؛ ولی خورد.

از وقتی که این اتفاق افتاد، شدیدا بی حوصله هستم و دل و دماغ کار کردن ندارم.

ولی چه کنم، از اینکه کسی به چشم یک آدم ساده که می شود به راحتی سرش کلاه گذاشت نگاهم کند، متنفرم. از اینکه من به کسی لطف کنم و او بنا را بر حماقت من بگذارد متنفرم. از اینکه با بهانه های واهی برای عقب انداختن موعد بازپرداخت پولم، فهم و شعورم را زیر سوال ببرد متنفرم.

به همین دلیل، از کارم پشیمان نیستم.

نزدیک به یک هفته هست که برای امتحاناتم از تهران به تویسرکان آمده ام.

ولی تا حالا ۴تا از امتحاناتم به دلیل سرما عقب افتاده اند.

مسیر ۵ساعته را ۹ساعت رانندگی کردم. مخزن آب پاش ماشینم از تهران یخ زده و هنوز باز نشده. البته بد نیست بدانید که نصف مخزن را با الکل و ضدیخ پر کرده ام ولی فایده ای نداشت.

بعد از رسیدن به اینجا هم روز به روز امتحاناتم عقب افتاد.

بزرگترین مشکلم این است که اینجا تلفن ثابت ندارم در نتیجه اینترنت هم ندارم.

فقط روزی یک ساعت به کافی نت می آیم تا کار سایت ها و مشتریانم را انجام بدهم.

خدا هیچ کسی را به درد بی اینترنتی دچار نکند.