قفسه

اگر به دستور آقا نبود، تا الان دخل همه تان را آورده بودیم.

تا کی به امید اینکه شماها آدم شوید سکوت کنیم؟ اصلا اگر نخواهیم یک مشت بی نماز و روزه خور و دخترباز و… را جذب کنیم چه کسی را باید ببینیم؟

مثل اینکه یادتان رفته است که علی (علیه السلام) فقط جاذبه نبود. دافعه هم داشت. جاذبه علی (علیه السلام) برای کودکان یتیم و زنان شوهر مرده بود. نه برای شکم پرهای بالاشهر نشین که کاخ هایشان را با تخریب کوخ های بیچاره ها ساخته اند.

۲۲بهمن، هرکس بخواهد اسلام را از جمهوری اسلامی حذف کند، عکس خمینی را پاره کند یا به خامنه ای فحش بدهد با مشت جوابش را می دهیم. با هیچ کسی هم تعارف نداریم. فوقش این است که بگویند تخلف کرده ای و بازداشتمان کنند، مشکلی نیست زندانش را هم تحمل میکنیم.

اسلام و خمینی و خامنه ای ناموس ماست. نزدیک اینها بیایید کارتان را می سازیم.

به هرحال ما را به برخورد خشن و نقض حقوق بشر و صدتا از این مزخرفات ساخته خودتان، متهم کرده اید و می کنید. حالا شما را ادب بکنیم یا نکنیم در اتهاممان تغییری پیدا نمی شود.

همه شنیده اید که حضرت عبدالله (فرزند امام حسن علیه السلام) در آخرین لحظات زندگی امام حسین علیه السلام به دفاع از ایشان شتافت. در ساعات آخر نبرد عاشورا صدای عمویش امام حسین علیه السلام را شنید که یار و مددکار می طلبد، از خیمه بیرون آمد و به سمت میدان حرکت کرد. حضرت زینب علیهاالسلام خواستند مانع رفتن او شوند ولی او گفت: سوگند به خدا از عمویم جدا نمی شوم و وقتی خود را به امام حسین علیه السلام رساند که یکی از دشمنان از پشت سر قصد جان امام حسین را کرده بود. عبدالله دست خود را جلو برد تا مانع برخورد شمشیر به آن حضرت شود.

آیا عبدالله نمی توانست بعد از شهادت امام حسین، همراه قافله باشد و از آنان در برابر دشمن دفاع کند و یا در هنگام اسیری به کمک پسرعموی بیمارش برود؟ یا در هدایت قافله به عمه اش کمک کند؟ و یا …

مگر او نمی دانست که چه او دستش و جانش را فدا کند چه نکند، به هرحال امامش شهید خواهد شد؟

درسی که منو تو باید از این رفتار فرزند امام حسن (ع) بگیریم این است: “بدون هیچ توجیهی باید پشتیبان و مدافع ولی زمان بود”.

اما افسوس به حال کسانی که با هزاران توجیه پشت ولی خود را خالی کرده اند و بیم آن دارند که نکند با حمایت از رهبرشان، گردی به قبایشان بنشیند. و صد افسوس به حال کسانی که همه چیزشان را از همین نظام و همین رهبر دارند، اما نه تنها در صف مبارزه جلوتر از رهبرشان حرکت نمی کنند و بلکه حتی از او حمایت هم نکردند.